เชอร์กี ภายใต้กูอาร์ดิโอลา

สถิติไม่โกหก

ฉันเติบโตมากับสนามบาสเก็ตบอลชิคาโก ที่ความพยายามชนะพื้นเพเสมอมา ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตกับสคริปต์ Python และโมเดล R ซึ่งข้อมูลสำคัญกว่าความภักดี แต่แอบขำในความจริง: เขาอาจมีศักยภาพสูงแต่กลับถูกกดทับที่แมนเชสเตอร์ซิตี้

ข้อมูลชัดเจน: เขาเล่นแค่ 28 นาทีในเกมแรกของสโมสรโลก—ไม่พอจะสร้างโปรไฟล์สถิติเต็มรูปแบบ จากนั้นตำแหน่งที่เก้า? มันไม่ใช่การหมุนเวียน มันคือการหายไปจากสายตา

วงในของกูอาร์ดิโอลาคือศักดิ์สิทธิ์

ฉันเคารพความเป็นผู้นำเชิงยุทธศาสตร์แน่นอน แต่เมื่อคุณสร้างทีมรอบ ‘เพื่อนๆของผม’ และ ‘ผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้’ ก็ไม่ใช่ว่ากำลังสร้างแชมป์—แต่มองเห็นระบบทายาทนักรบแทน

กูอาร์ดิโอลาไม่จำเป็นต้องใช้สถิติก็อธิบายการเลือกได้ เพราะเขาคือระบบเอง ในระบบของเขา คนหนุ่มพรสวรรค์ที่มี xG สูงหรือคะแนนป้องกันดี? เป็นเรื่องรองถ้าไม่อยู่ในแผนประวัตินานาชาตินี้

เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเวลาเพียงอย่างเดียว มันคือการเมืองทางอัตลักษณ์ซ่อนอยู่เบื้องหลังปรัชญาฟุตบอล

การแข่งขันระหว่างข้อมูลและประเพณี: การชนกันของยุคสมัย

ฉันวิเคราะห์มากกว่า100,000นาทีจากลีกหลายประเทศ—and สังเกตเห็นบางอย่าง:

• ผู้เล่นที่เริ่มเล่นเร็ว มักพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว
• เวลาในการลงสนามสัมพันธ์โดยตรงกับอัตราการเติบโต
• อายุไม่มากพอจะบอกได้ว่าพร้อมแล้ว—butโอกาสทำให้มั่นใจได้ว่าพร้อมจริงๆ

แต่อายุหนึ่งอย่างเชอร์กียังคงถูกมองข้าม ในขณะที่ผู้เล่นคนเก่าลงสนามมากกว่า70เกม/ฤดูกาล โดยไม่มีข้อได้เปรียบทางสถิติด้านประสิทธิภาพเหนือคนหนุ่มน้อยกว่านั้น

มันไม่ใช่ว่าไม่มากพอ—แต่มันไร้มูลประโยชน์ เราเสีย talent ก่อนจะได้วอร์มน้ำแข็งเลย

ปัญหาจริงไม่ใช่ว่าวัยรุ่นขาดความสามารถ—แต่อยู่ที่โอกาสในการเข้าถึงข้อมูล

ตรงนี้แหละจุดพลิกผ่านประสบการณ์ของฉัน: หากเราสามารถเข้าถึงแดชบอร์ดร่วมผลตอบแทนแบบเรียลไทม์ เช่นแผนภูมิด้านแรงกดดัน进攻, พฤติกรรมเส้นทางแนวรับ—เราก็จะเห็นใครทำอะไรในแต่อารยาปฏิบัติด้านใดโดยตรง

แต่มหาอำนาจฟุตบอลยังดำเนินงานเหมือนสโมสรบาสเก็ตบอลสมัย1996: การแกะสลักผลงานจากการคาดเดาและเวลาเผชญหน้าในห้องประชุม—not actual metrics

หากอยากให้มหาอำนาจฟุตบอลเปลี่ยนแปลง (และใช่ว่าเป็นแค่อารมณ์)—หยุดมองเยาวชนเหมือนคนประกอบฉากสำหรับดาวเด่นระดับตำนาน