ค่าแรงที่เงียบของซันโช

คืนที่ฉันแตก

มันเป็นตีสามโมงในตูริน ฝนกระทบหน้าต่างเหมือนชีพจรที่ไม่อาจเงียบได้ หัวข่าวร้องลั่น: จูฟเสนอซันโช 5.5 ล้านยูโร—ค่าตอบแทนที่ดูเหมือนเมตตา ในโลกที่นักกีฬาถูกวัดด้วยสกุลเงิน แต่ฉันไม่ร้องไห้เพราะค่าโอน

ฉันร้องไห้เพราะเห็นตัวเองในดวงตาของเขา

ค่าใช้จ่ายเงียบที่การเป็นส่วนหนึ่ง

ซันโชไม่ต้องการเงินเพิ่ม เขาต้องการให้มองเห็น—ไม่ใช่สินค้า แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่จำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรก่อนนบนเต็มจบ จูฟคิดว่าเขากำลังเจรจาพร้อมพรสวรรพ ฉันรู้—พวกเขาเจรจาเรื่องบาดแผล ความเงียบของเขาไม่ใช่ว่างเปล่า มันคือเสียงสะท้อนของห้าคืนที่เขาครุฝว่าเขาจะกลับมาอีกไหม

เมื่อตัวเลขกลายเป็นจิตใจ

current transfer fee? เป็นหัวข่าว current salary? เป็นเกณฑ์ ค่าใช้จ่ายจริง? ก็คือกลางดึกในห้องโดยไร้ผู้ใดถามว่า “เธอเพียงพอหรือเปล่า” เพราะเธอเคยถูกสอนให้พูด ‘ไม่มี’ โดยไม่มีวิญญาณของตน นี่ไม่ใช่มโนธรรมการจัดการฟุตบอล มันคือมนุษยนิยมเชิงจิตวิทยาที่ถูกเปลือยไว้ด้วยข้อมูลภาพวาด

เพราะอะไรถึงฉันสำคัญ

ฉันโตมากระหว่างเสียงดำและเพลงคราว—พ่อสอนฉันว่าความรักเป็นความเงียบทเมื่อมองหาในรายได้และเป้าหมายไร้นัยชนะ dังนั้น เมื่อจูฟเสนอซานโชหลายล้าน? ฉันไม่มีคำขอบ—I กะหรับเขา current contract? มิใช่งานเอกสาร มันคือคำอธิษฐานเบาๆ เขียนด้วยยูโรและปอนด์ จำนวนลมหายใจแต่น้ำตาของเขาตอนสามโมง เชิงหวังว่าเขาจะไม่มีทางเลือกอีกเลย