ถ้าคุณไม่รู้สึกในเกมที่ 6 คุณไม่ได้เล่นจริงๆ

ภัยพายุก่อนเสียงนกร้องจบ

ฉันอยู่ที่นั่น—ไม่ใช่นักวิเคราะห์ถือสมุด แต่เป็นคนที่รู้สึกเกมก่อนตัวเลขจะแสดงผล เกมที่ 6 ไม่ได้เขียนในตารางคะแนน มันถูกสลักด้วยเหงือด ในสายตาผู้เล่นที่จับลูกหลุดเหมือนลมหายใจสุดท้าย ฉันเห็นมัน: ไม่มีใครตะโกน ไม่มีใครเฉลย เพียงความเงียบ—แล้วมือหนึ่งยื่นออกไปจับลูกกระโดดเหมือนคำอธิษฐาน

เมื่อตัวเลขเงียบสงบ

เขาจะบอกว่าเขาเล่นไป 21 นาที เข้าทำคะแนน 7 but มิได้พูดถึง: เขาตามหาความหมาย—ไม่ใช่ปริมาณ คุณวัดความพยายามเป็นวินาที โดยไม่ใช่การยิง cu หากคุณไม่รู้สึกหน้าอกตึงเมื่อเขากระโดดเข้าหาพื้นอย่างชีวิต—คุณกำลังดูบาสเกตบอลไหม? คุณแค่อยู่มองพิกเซล

การเล่นครั้งสุดท้ายที่ไร้ผู้เห็น

โลกพูดถึงมรดาและเกียร์ตี้ ฉันพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อฝูงชนจากไป—และยังมีคนต่อสู้เพื่ออะไรบางอย่างที่สถิติเรียกชื่อไม่ได้ นั่นคือเหตุผลทำไมฉันจึงไม่แคราฟามา ฉันสนใจหากคุณรู้สึกมัน games เกมนี้ไม่มอบมา arena or analytics มันเป็นของผู้คนที่คุกเข่า—andยังลุกขึ้นอีกครั้ง cu เมื่อพวกเขาเคยเห็นแล้วว่าเงียบกลายเป็นเสียงดัง cu เมื่อพวกเขาเคยรู้ว่าการเสียสละหวานกว่าชัยชนะ