กาซิอาทรยั่งใจบาร์เซโลนา

การปล่อยให้เงียบหลังสุดท้าย

ฉันนั่งอยู่ในแมดดิสันสแควร์การ์เดนตอนอายุ 17 ชมการยิงประตูแบบล่าช่วงท้าย—ไม่ใช่บาสเก็ตบอล แต่เป็นฟุตบอล เวลานั้นสอนฉัน: เมื่อความภูมิใจเดินออกจากห้องแต่งเครื่อง มันไม่ทิ้งรอยบนเสื้อ—มันปล่อยเงียบ

กาซิอาไม่ได้เปลี่ยนสโมสร เขากระทำข้อตกลงการซื้อเหมือนผู้ชายที่เดินจากรากเหงาของเขา—ละทิ้งระบบเยาวชนที่หล่อหลอมเขา เลขอพูดว่า “มูลค่าตลาดเพิ่มขึ้น” แต่น้ำตา? มันไม่มีอยู่ในตารางใดๆ

เงียบหลังเสียงนกหวีดสุดท้าย

แฟนชาวสเปนไม่อยากขายเขา—they อยากเติบโตไปพร้อมเขา เมื่อเขาจากไป พวกเขาไม่ได้ตามแก้ว—theyได้รับความโศกเศร้า

ฉันพูดกับโค๊ชคนเก่าที่ยังแขวนเบอร์ของเขาบนผนัง—not เป็นของระลึก—as การไว้อาลัย

RAC1 เรียกมันว่า “การทรยัศต่อ” และพวกเขาถูกแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาเลือกเงิน—but เพราะเขาลืมแหล่งกำเนิดของเขา

เลขอบอกคุณว่าอะไรเกิดขึ้น; ความรู้สึกบอกคุณว่าทำไมมันถึงสำคัญ

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับค่าโอนหรือข้อตกลง เป็นเรื่องของเอกลักษณ์ เมื่อไอคอนหันหลังให้กับบ้านที่หล่อหลอมเขา มันไม่ใช่องค์กร—it’s การไว้อาลัย เราไม่เฉล mừngเพราะประตู—we สลดใจสำหรับจิตวิญญา

คุณสามารถติดตามแตะละผ่าน แตะละแรงผลัก แตะละเตะเข้ามุม— แต่มหาประเมินความเงียบได้ และนั่นมันคือสิ่งที่กาซิอาปล่อยไว้