มายจิค จอห์นสัน กับความลับของ greatness

เรื่องเล่าของ GOAT

ฉันยังจำได้ถึงครั้งแรกที่เห็นมายจิค จอห์นสันส่งบอลแบบไม่มอง—ไม่มีเวลาพัก ไม่มีความลังเล เขาไม่ได้แค่สูงหรือเร็ว—he เป็นก้าวกระโดดของบาสเกตบอล ในเมื่อไมเคิล จอร์แดนถือคบเพลิงแห่งคะแนน มายจิคเขียนกฎใหม่ด้วยสายตาเปิดกว้าง สี่วงรองโดยอายุ 32—เพราะเขาเห็นการ passes ก่อนจะเกิดขึ้น

ข้อมูลที่พวกเขาอยากซ่อนไว้

อัตราการช่วยกับการเปลี่ยนบอลของเขา สูงกว่าผู้เล่นคนใดในประวัติศาสตร์ NBA เอฟฟิเชียนต์ในรอบเพลิง? เหนือชั้ง Yet เราเรียกเขาว่า “ผู้แสดง” มากกว่า “ผู้เชี่ยวชาญ” เพราะการวิเคราะห์โดยปราศจากจิตใจทำให้อึดอัด เขาไม่ต้องการแต้ม—he เคลื่อนเกมเหมือนดนตรีแจ๊ซ

การปลุกเรียกร้องอย่างเงียบสงบ

ฉันไม่อยากทำลายตำนาน—I’m here to rebuild them—with data เป็นพินทร์ และภาพยนตร์เป็นพระคัมภีร์ มายจิคไม่ได้แค่ชนะ—he ทำให้เราเชื่อว่ากีฬาเชื่อมโยงมากกว่าแยกขาด เมื่อคุณมองผลงานของเขา คุณไม่เห็นตัวเลข—you เห็นการเคลื่อนไหวเหมือนบทกวี

การวิเคราะห์ตอนเที่ยงสามโมง

ตอนตีสามทุรๆ กับกาแฟเย็น ผมถามเอง:ใครเปลี่ยนบาสเกตบอลจริงๆ?—not คนทำแต้มมาก—but คนที่ทำให้อนาคนดีขึ้น around them. เพราะฉะนั้นมายจิคยังคงหลอกเล่นในบทสนทนานี้—and เราทุกคนยังตามหาอะไรที่เขาให้เรา