五場決賽後，無人為我鼓掌

После пяти финалов я сидел один, как будто моя модель ML предсказала победу… но ни один болельщик не хлопал. Даже статистика ушла в тень. Ракета не взлетела — потому что аудитория спала. Не нужно было восхищаться — нужно было просто сидеть и ждать звука собственного молчания. А вы тоже там были? Поделись в комментариях — ты тоже видел эту тишину?

پانچ فائنلز، پانچ بار ناکامی… اور میں اکیلوں کے ساتھ بیٹھا تھا۔ کس نے کہا؟ ‘تُو صلاح ہے!’ لیکن صلاح تو خاموش ہوتی ہے… جب کوئی بھی نہ دکھائے! اب تیرا رات میں گولڈن ڈک کا سایہ بڑھ رہا ہے، لیکن آواز تو خاموش۔

اب اسٹارٹر جسٹ میں مسٹر ونڈ نے رینڈم فائنل میں اپنے دستور سے بلّو بار کرنے والّو جاند دیدِتا! 😅

آج آپ نے بھی اس طرح سوئش دیدِتا؟

試合が終わっても、拍手はゼロ。俺のデータ武士として、勝利なんてのは『観客の気配』だよ。五回連続で『静けさ』に耐えた挙句、ロケット発射しない理由は…『誰も俺を待ってなかった』から。スコアボードの点滅は心臓の鼓動みたいだ。茶道家の血筋が、阪神タイガースの魂を喰らうんだよ。次は勝ちじゃなくて、ただ…『存在』してたかったんだよね。

あんたも、こんな静寂経験したことある？コメント欄で『俺だけが観客だった』と教えてくれや！

ไม่มีใครปรบมือให้ฉัน… แต่ฉันรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้ต้องชนะ แค่ต้องอยู่ตรงนั้น… รอให้ใครสักคนนั่งข้างๆ โดยไม่พูดอะไร หัวใจฉันมันก็เหมือนลูกบอลที่ตกในห้องว่าง — เสียงนาฬิกาเดินเบาๆ เหมือนคำสาปของความเงียบ ถ้าคุณเคยผ่านเรื่องแบบนี้… ก็คงเป็นหมอจิตใจมากกว่าบาสเก็ตบอลนะ แล้วคุณล่ะ? เคยมีใครมาจับมือคุณตอนกลางดึกไหม?