Nakikita ko ang katahimikan pagkatapos ng huling whistlen—hindi ang sigaw ng mga tagasunod, kundi ang walang kwentong lakad ng mga manlalaro. Ito ay tungkol sa dignidad, at sa presyo ng puso sa larong ito.

Nabigo ako sa halftime ng lima beses—at walang nakita. Ito ay hindi kuwento ng pagkabig, kundi isang meditasyon sa mga tahas na signal na iniwan ng sports: ang takip na hininga, luha sa locker room, at kapayapaan na walang pandama.