Isinulat ko ito bilang isang taga-South Side ng Chicago: ang streetball ay hindi isang laro, kundi isang pag-asa na ipinagkakaisa ng mga ama. Ang data ay hindi nagpapakita lang ng puntos—kundi ang katotohan ng mga batang hindi nakikita.

Nangunguna ang bola sa kalye bilang sining—hindi lang transaksyon, kundi kalikasan ng puso. Si Benz? Isang batang lalaki sa Brooklyn at Milan, naglalaro nang walang sapatos, at nag-iiwan ng katotohan sa mga pader.

Lumalaki ako sa South Side ng Chicago, kung saan ang court ay walang padded floor—pero ang tapos ay totoo. Natutunan ko na ang kalakasan ay hindi ukol sa taas, kundi sa puso.

Nagkakamit siya ng milyon, pero sa 3 AM, isinusulat niya ang kanyang resume sa concrete court—hindi sa spreadsheet, kundi sa bawat dunk at steal sa ilalim ng ilaw. Ito ay tula, hindi balita.

Nakita namin kung paano natutong ang basketball sa mga kalye ng Brooklyn—hindi sa stats, kundi sa kaluluwa. Ang bawat dribble ay kwento, at ang bawat hoop ay tala ng pangarap.

Bakit pa rin naglalaro si Grajolish sa gabi kahit may milyon na? Hindi ito tungkol sa stats—kundi sa pawis, tahimik, at kaluluwa ng mga kalye ng South Side. Ito ang totoo.

Isinulat ng isang Black analyst mula sa South Side Chicago ang tunay na data ng streetball—hindi lang puntos, kundi ritmo, pagtutol, at pamana. Narito kung bakit patuloy na tanong ng mga tagasubay: 'Saan ang totoong data?'

Naglalaro ako sa kalye ng Brooklyn—walang agente, walang scout, puro concrete at amoy ng pawis. Dito ko natutunan: ang football ay hindi spreadsheet, kundi kaluluwa. Ang Man City ay bumibili ng puso, hindi armor.

Bakit ang no-look pass ni Li Lin sa Beijing ay nagbago ng larong streetball? Bilang isang data analyst ng NBA at tagahanga ng streetball, ipinapaliwanag ko kung paano naging taktikal, kultural, at teknikal ang isang simpleng pagpasa na nakagulat sa buong mundo.