เรื่องราวของผู้ตัดสินหญิงผิวที่ยืนอยู่บนสนามบาสเกตบอลริมถนนแตกหักในบรูคลิน โดยไม่มีชื่อเสียงหรือโชค แต่มีความพยายามที่เงียบและแข็งแกร่ง

เด็กหนุ่มจากบรูคลินไม่รอพรหรือโอกาส—they เดินฝึกจนรุ่งเช้าโดยไม่มีใครดู พวกเขาไม่ใช่พรสวรรค—they สร้างทางด้วยเหงาและน้ำตา สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องความฝัน—itคือความกล้าหาญที่เงียบแต่มั่นคง